Het DOC traject van Dr. David Hanscom
Hoe het begon
Hanscom: “Ik heb het DOC (Regisseer je eigen zorg) programma ontwikkeld nadat ik ontdekte dat door het bieden van een systematische aanpak voor het omgaan met alle aspecten van een pijnprobleem, ik patiënten bijna altijd kon helpen om beter te kunnen functioneren. Maar wat me nog meer verraste, was dat niet alleen zouden ze verbeteren, velen zouden een bijna volledig herstel ervaren. Patiënten die al een tijdje flink beperkt waren, zouden een opmerkelijke vermindering van hun pijn ervaren, konden stoppen met opioïden, en een bijna normale levensstijl hervatten. Vaak was de nieuwe levensstijl actiever en bevredigender dan alles wat ze eerder hadden ervaren. Dit niveau van herstel overtrof zowel mijn patiënten’ als mijn eigen verwachtingen.
Verandering van mijn praktijk
Toen ik in 1999 naar Sun Valley, ID verhuisde, bevond ik me in het ergste fase van mijn eigen 15-jarige worsteling met chronische pijn. Ik ervoer veel fysieke symptomen, waaronder migraine, thoracale rugpijn, tinnitus, branderigheid in mijn voeten, en meer dan een dozijn van de andere bekende 33 fysieke symptomen van een gestrest zenuwstelsel. Mijn praktijk veranderde van die van een groot medisch centrum voor complexe operaties in een praktijk van een huisarts die zorg droeg voor alle aspecten van de rug van een patiënt. Er waren niet veel middelen, dus regelde ik zelf het grootste deel van de zorg.
Ik was altijd al druk bezig met wat ik kon om patiënten te helpen een operatie te vermijden, maar ik begreep chronische pijn toen nog niet. Ik paste een chirurgische mentaliteit toe op niet-operatieve zorg. Wat er ook maar opdook, mijn doel was om het op te lossen – en snel. Uiteindelijk ontwikkelde zich een voorspelbaar patroon en een structuur. Terwijl ik persoonlijk deze aanpak probeerde, begon ik ook te genezen. Toen ik in 2003 Sun Valley verliet om terug te keren naar Seattle, was ik grotendeels ontsnapt uit de greep van chronische pijn.
Hier is de kern van het DOC project:
- Slaap
- Effectieve stressverwerking
- Fysieke conditionering
- Medicatiebeheer
- Levensvisie
- Educatie over de aard van chronische pijn en de principes achter de oplossingen
- Familie dynamiek
Samengevat:
- Slaap: Veel mensen met pijn slapen slecht. Goede slaap is essentieel en kan de pijn enorm verminderen.
- Stress: Via schrijfoefeningen leerde ik patiënten omgaan met stress.
- Beweging: Samenwerken met fysiotherapeuten hielp patiënten fitter worden.
- Medicijnen: Ik hielp patiënten met hun medicijnen, maar uiteindelijk konden velen stoppen doordat hun pijn afnam.
- Levensvisie: Doelen stellen en vooruitkijken helpt enorm bij herstel.
- Educatie: Mensen leren over pijn is cruciaal. Mijn boek helpt daarbij.
- Familie: Het betrekken van de familie is belangrijk. Klagen over pijn thuis werd afgeraden.
Nader toegelicht:
- Goed slapen
De eerste stap die duidelijk een significant verschil maakte, was het aanpakken van slaap. Destijds hield slechts een klein percentage van de artsen zich bezig met slaapproblemen. Ik koos voor een agressieve benadering en begon met eenvoudige “slaaphygiëne” kwesties. Maar als een patiënt binnen een paar weken niet voldoende slaap kreeg, zou ik verschillende combinaties van slaapmedicijnen gebruiken. De meeste mensen reageerden binnen zes tot acht weken. Een significant percentage van de patiënten ervoer een dramatische verbetering in hun pijn. Het was pas jaren later dat ik een belangrijk artikel las dat aantoonde dat slaapgebrek chronische pijn kon veroorzaken.
- Stress goed aanpakken
Het omgaan met stress was het volgende concept dat naar voren kwam, wat ik ontdekte door expressief schrijven. Ik had geen toegang tot een pijnspsycholoog, dus raadde ik patiënten aan om het boek van David Burns, Feeling Good, te lezen. Velen weigerden het te lezen of ze lazen het wel maar gingen niet over tot de schrijfoefeningen die hij sterk aanbeval. Het boek presenteert een programma van zelfgestuurde cognitieve gedragstherapie. Zijn onderzoek had aangetoond dat 85% van de mensen reageerde met een verbetering van de stemming. Ik vond het gebruik van het boek fijn omdat patiënten er meteen mee aan de slag konden, terwijl het meestal weken en maanden duurde om bij een pijnspsycholoog terecht te kunnen. Ik merkte op dat alleen degenen die de aanbevolen schrijfoefeningen deden, reageerden.
- Fysieke fit blijven
Het aspect van fysieke conditionering van het DOC-proces was geen nieuw concept en ik had het voorrecht om samen te werken met uitstekende fysiotherapeuten direct naast mijn kantoor. Ik maakte kennis met een hoog niveau van evaluatie en zorg. We zaten ook dicht bij een sportclub en weerstandstraining werd snel onderdeel van het programma. Gewichtstraining verhoogt de kracht, waardoor er minder stress op het lichaam is. Het stimuleert ook de afgifte van hormonen die je gevoel van welzijn verbeteren. Maar het lijkt ook een neurologisch component te hebben, in die zin dat je je zelf de regie moet pakken, in plaats van overgeleverd te zijn aan je pijn.
- Slim omgaan met medicatie
Medicijnen zijn een significant aspect van genezing, hoewel uiteindelijk de meeste mensen er vanaf kwamen naarmate hun slaap en pijn verbeterden. Mijn aanpak was het tegenovergestelde van wat gewoonlijk wordt gedaan. Mijn gevoel was dat mensen enige symptomatische verlichting nodig hadden om zich bezig te kunnen houden met de andere onderdelen van het DOC-proces. Ik hield patiënten op dezelfde doseringen medicijnen als waar ze mee binnenkwamen, inclusief opioïden. Alle gesprekken over medicatie werden face-to-face gevoerd. Het doel was om af te bouwen, maar de patiënt had altijd het laatste woord over hoe snel dit zou gebeuren. Wat ik destijds niet besefte, was dat angst de pijn bepaalt en dat het in gevecht gaan over medicijnen contraproductief was. Met de patiënt aan het roer had hij of zij controle (een tegengif voor angst) en ik had zelden een probleem met patiënten die van hun medicijnen af wilden. Sterker nog, naarmate de pijn afnam, namen de bijwerkingen toe en wilden ze maar al te graag te stoppen met het innemen ervan. Ik realiseerde me ook dat niemand echt afhankelijk wil zijn van medicijnen. Het enige criterium dat ik vereiste, was dat ze actief betrokken moesten zijn bij de andere aspecten van het DOC-proces, hoewel ik er destijds nog geen naam voor had.
- Zingeving en doelen
Levensvisie blijkt misschien wel het belangrijkste aspect van genezing te zijn, hoewel het per ongeluk begon. Ik werkte hard met een vrouw van middelbare leeftijd om haar te helpen met haar pijn en haar weer aan het werk te krijgen. Het was een beetje een strijd, maar haar chronische pijn nam langzaam af. Toen het tijd werd om haar terug te laten keren naar werk, vertelde ze me dat ze nooit enige intentie had gehad om terug te keren naar werk. Ik schrok me rot en realiseerde me dat ik nooit enige doelen met haar had gesteld. Ik begon elke patiënt te vragen waarom ze naar mij toe waren gekomen en wat ze wilden. Wat uiteindelijk duidelijk werd, was dat doelstelling een kernaspect is van het stimuleren van neuroplasticiteit. Je brein ontwikkelt zich dáár waar je je aandacht op richt. Het is vergelijkbaar met het leren van een nieuwe taal. Je moet beslissen hoe je wilt dat je leven eruitziet, wat daar onderdeel van moet uitmaken, en het vervolgens najagen. Anders ben je nog steeds gefocust op het probleem en niet op de oplossing. Een nevenaspect hiervan is vergeving. Je kunt niet vooruit totdat je kunt loslaten.
- Leren over en begrijpen van chronische pijn
Educatie over de aard van een probleem is altijd het belangrijkste, voordat je het kunt oplossen . Dit geldt vooral voor chronische pijn omdat het zo complex is en elk individu uniek is. De traditionele benadering van chronische pijn is om er grip op te krijgen, niet om het op te lossen. Willekeurige simplistische behandelingen worden gebruikt om symptomen te behandelen en niet om het kernprobleem van een opgejaagd zenuwstelsel en aanhoudende blootstelling aan verhoogde stresschemicaliën aan te pakken. Mijn boek, Back in Control: A Surgeon’s Roadmap Out of Chronic Pain, is ontstaan uit mijn behoefte om het probleem aan mijn patiënten uit te leggen. De belangrijkste rol ervan is het bieden van een zorgcontext en het is nuttig om te kunnen begrijpen waarom en hoe verschillende behandelingen werken – of niet.
- De familie
Het laatste component betreffende familiedynamiek kwam naar voren in de laatste jaren van mijn praktijk in Seattle. We wisten dat chronische pijn een verschrikkelijke tol eist van het gezin. Het werd duidelijk dat een patiënt zich kon inzetten voor vele aspecten van het DOC-proces, maar de familiedynamiek zou alles weer verknoeien. Omgekeerd, door de gezinsinteracties rond pijn aan te pakken, zouden patiënten vaak krachtige genezing ervaren. We begonnen regels op te stellen rond pijn in het huishouden. De basisregel was dat de patiënt nooit met iemand over hun pijn mocht praten – ooit – vooral niet met hun familie. Het neveneffect was geen klagen, geen ongevraagd advies geven, of bekritiseren. In principe – wees aardig.
Het DOC-proces biedt een kader voor jou om je denken rond je pijn te organiseren, je individuele set van problemen uit te zoeken, en je eigen reis na te streven. Ik heb honderden patiënten gezien die zich bevrijdden uit de diepe afgrond van pijn. Er is geen begin- of eindpunt, aangezien je handvatten krijgt die je zullen helpen omgaan met dagelijkse stress. Naarmate je angst afneemt, neemt de pijn af en keren creativiteit en vreugde terug. Mensen helpen hun pijn aan te pakken, is de meest lonende en plezierige fase van mijn carrière geworden.
Een verhaal
Een paar jaar geleden begon ik te werken met een vrouw van in de 30, die iets heel heftigs meemaakte toen ze tien jaar oud was en daarna over haar hele lichaam pijn kreeg. Ondanks alles bleef ze maar doorgaan. Ze was een getalenteerde musicus, maar moest dat uiteindelijk toch op een laag pitje zetten vanwege haar pijn. Haar wereld werd steeds kleiner, naarmate ze verschillende behandelingen bleef najagen zonder enig succes.
Ze begon met mij te werken aan het DOC-proces, te beginnen met expressief schrijven en te leren over pijn. Slaap was een groot probleem en het duurde maanden om dat onder controle te krijgen. Echter, een paar weken nadat ze met schrijven was begonnen, merkte ze een verbetering in haar angst. Ze had ook toegang tot een somatische therapeut die haar kon helpen ontspannen. In een periode van zes maanden daalde haar angst dramatisch, haar pijn verdween, ze stopte met alle medicijnen, en ze ging weer aan de slag met haar muziekcarrière. Ze kan niet in woorden uitdrukken hoe blij ze is niet alleen vrij te zijn van chronische pijn en angst, maar ook dat ze nu een fijn leven kan leiden”.
Wil jij meer lezen en leren om je leven met pijn (of dat van je naaste met pijn) gemakkelijker, beter en waardevoller te maken?
1. Wil je talloze tips, adviezen en handvatten over de relaties tussen pijnpatiënt en partner, kinderen, vrienden en familie, lees dan:
‘Lieve Help!’
Steunen en gesteund worden bij chronische pijn en ander onzichtbaar leed.
Lees meer over ‘Lieve Help!’ hier
Bekijk de eerste pagina’s hier
Lees alle beoordelingen hier
Bestel het boek hier
2.Wil jij weer meer regie over je leven krijgen, ondanks de pijn? Ontdek wat je zelf kunt doen om je leven weer leuker en zinvoller te maken, lees dan:
‘Over leven met pijn’
Alles wat je naast je medische behandelingen zelf kunt doen om je leven beter, leuker en zinvoller te maken.
Bekijk de inhoudsopgave hier
Bekijk de eerste pagina’s hier
Lees alle beoordelingen hier
Bestel het boek hier
3.Meer blogs lezen?
Je vindt ze hier
4.Wil je nog meer lezen over chronische pijn en alles wat daar mee te maken heeft?
Ga dans eens naar het Informatiecentrum van Pijnstad. Hier vind je heel antwoorden op zowat alle vragen die maar in je op kunnen komen met betrekking tot (het leven met) pijn.
5.Lotgenoten ontmoeten?
Wordt lid van de besloten Facebookgroep van de LPO